Léon Cornelissen
Hoofdeconoom bij Robeco

STIMULERENDE
MIDDELEN

Het zou overdreven zijn te stellen dat ik elk half jaar reikhalzend uitkijk naar de publicatie van de nieuwe World Outlook van het IMF. Uiteraard neem ik er wel kennis van, zeker met het aantreden van een nieuwe hoofdeconoom, of economic counsellor zoals hij zichzelf noemt, Maurice Obstfeld.
____

Lees verder

De toon van de toelichting op de ramingen was deze keer opmerkelijk pessimistisch. Nu hielden de cijfers zelf al niet over want het Fonds raamt een groeivertraging van de wereldeconomie ten opzichte van vorig jaar van 3,4% naar 3,1%, nèt boven de “psychologisch belangrijke” 3,0% waaronder in de regel van een recessie wordt gesproken. En dan is het Fonds voor China (6,8% want voldoende beleidsruimte) en India (7,3% ondanks voor het tweede jaar op rij tegenvallende moesson) nog behoorlijk optimistisch.

Voor Frankrijk raamt het Fonds voor volgend jaar een groei van 1.5%, waarin zelfs de Franse regering waarschijnlijk niet meer gelooft. Dat de toon dus pessimistischer was dan de cijfers is dus zeer begrijpelijk. Maar het IMF is anderzijds beroepshalve tot optimisme geneigd, het wil de stemming er natuurlijk inhouden, tenzij dat op te gespannen voet met zijn geloofwaardigheid komt te staan.

Een van de factoren achter de gebrekkige dynamiek van de wereldeconomie is de huidige overdreven nadruk op het onconventionele monetaire beleid en te weinig impulsen vanuit de vraagkant via het begrotings- en fiscale beleid. In het licht van de grote schulden is dit begrijpelijk, maar aangezien economieën zich net als de baron van Münchhausen aan hun eigen haren uit het moeras moeten trekken, is meer stimulans vanuit de overheid wenselijk. Is daar kans op? In Europa wordt dit afgedwongen door de vluchtelingencrisis. Ik las een eerste opwaartse bijstelling voor de Duitse groei voor 2016 met 0,2%-punt door deze factor, maar dat lijkt me een onderschatting. Duitse politici met hun ongezonde obsessie met begrotingsevenwicht zullen proberen vol te houden dat ze de vluchtelingencrisis budgettair neutraal zullen afwikkelen, maar dat lijkt me onhaalbaar. In de Verenigde Staten is weinig kans op stimulans via de begroting door de grote politieke verdeeldheid die binnenkort tot een nieuwe sluiting van de Amerikaanse overheid kan leiden.

Wel aarzelt de centrale bank bij de uitvoering van haar eerdere voornemen om de rente te verhogen. In China willen beleidsmakers niet aan grote stimuleringspakketten, maar de druk neemt toe en er zijn waarnemers die rekenen op 2 tot 4% BBP-stimulans via de begroting. Zelfs in Japan met zijn duizelingwekkende schuld van 250% BBP (grotendeels in binnenlandse handen overigens) moet rekening gehouden worden met meer door schuld gefinancierde overheidsuitgaven, al is het alleen maar om de gulzige Bank of Japan in de gelegenheid te stellen obligaties op te kopen. In China, Europa en Japan zal daarnaast het onconventionele monetaire beleid worden geïntensiveerd. Voor de ECB betekent dit dat waarschijnlijk de omvang van het programma wordt opgehoogd en de looptijd verlengd. Een wereldwijde recessie lijkt met onder deze omstandigheden niet erg waarschijnlijk. Voor beleggers betekent dit in een beleggingsportefeuille toch een accent op risicovolle beleggingscategorieën, ondanks hun relatief hoge waardering.

“Het IMF is anderzijds beroepshalve tot optimisme geneigd”
__

Léon Cornelissen

Deze column is uitgegeven op 20-10-2015
____

Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Naam

E-mail

Bericht

Verstuur

Video